وعده ...

 

از یکی از خیابونای شهر که رد می شدم، تب و تابی به غایت تکراری دیدم تو فروشگاههای شیکش. یهو یادم افتاد که : یکی دو روز آینده انگار همان روزیست که توی تقویم نانوشته ما و توی خیلی جاهای دنیا، به اسم «روز عشق»! (بلانسبت شمای خواننده!) می شناسندش.

دیدم چه فرصت خوبیست که رخوت و خمودگی این روزها و هفته هایم را که عجیب به قلمم هم سرایت کرده، بشکنم و چیزی بنویسم در این باره. و حالا می خواهم سه گانه ای بنویسم در باب این «عشق» . همین «عشق»ی که لوازم و اسباب اثباتش و به قول حقوقی ها: «مدارک مثبته» اش، این روزها توی فروشگاههای شکلات فروشی و عروسک فروشی در ازاای چند ده هزار تومان رد و بدل می شود.

امشب چیزی نمی نویسم اینجا. اما توی سه پست آینده می خواهم تکلیف(!) این واژه را روشن کنم. تکلیف این «عشق» را. و آن عشق را و اصلاً همه ی «عشق» ها را! و اولی اش را فردا شب می نویسم و می ذارم همینجا توی «بی رنگی»
حالا می گویی: چرا این پیش-آگهی را الان نوشته ام و 24 ساعت دندون روی جیگر نذاشته ام تا فردا شب، پست اولم را یه باره بفرستم روی وبلاگ. جوابش هم اینه که: خواستم خودم را مجبور کنم که فردا شب بیام و بنویسم و رخوت و بی حوصلگی باعث نشه که این پیکار را از دست بدهم! همین... 

/ 3 نظر / 5 بازدید
باران

سلام. مگه امروز 25بهمن نیتس؟ هنوز که ساعت دوازده نشده؟ چرا ساعت پست شما نزدیک یک خورده؟؟؟؟

باران

منتظر خوندنش هستم.

مریم

به نظر می رسه که عشق هم از اون واژه هایی که آدم هیچ وقت نمی تونه تکلیفش رو با هاش روشن کنه، مثل کلمه آزادی و خیلی واژه های دیگر ، چراکه علاوه بر عوامل فیزیولوژیکی و اجتماعی وروانشناسی و...گرفته تا مراتب روحی وروانی افراد مختلف ،در بروز آنچه که از آن به عشق تعبیر می شود متفاوت است ،مثلا عشق یک دختر وپسر 16 و 17 ساله که در یک خانواده مذهب زده بزرگ شده اند و در پی شناخت خود وجامعه و جنس مخالف، تجاربی خاص را تحت عنوان عشق می چشند و از ابزار پیش پا افتاده اجتماعی مثل ولنتاین و ... برای ابراز آن استفاده می کنند تا عشق های فیلسوفانه و گاها ژست های خودپسندانه و یا خودآزاری هایی که باز هم عنوان عشق بر آن می گذارند و یا حتی عشق های عرفانی فاقد همراه انسانی، همه و همه ضرورت های رشد عاطفی و احساسی آدمیزاد است که چه منجر به آرامش و حاشیه امنی از نوع خانواده برای افراد شود و چه منجر به شکست و آشفتگی و تنهایی گردد ، به نظر من هر دو مثبت است و از نوع حرکت بشر به سمت تعالی است