آوار تنهایی
ساعت ۱٢:٠۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱٢/٧  

 

قلم برداشت تا شعر تازه اش را بنویسد. نوشت:

«اسب سیاه تنهایی

            پای می کوبد،

               شیهه می کشد،

                             تا بر من بتازد...»

دیگر ننوشت؛ روحش زیر سُم های اسب سیاه شعرش، له شد!