احیای بخش از دست رفتۀ وجود
ساعت ۱:٠٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۱٠/٢٢  

Wilderness River

دارم موزیک گوش میکنم؛ موزیک که نه. آلبومی است به نام «Wilderness River» )رود ناآرام(، که کل آن فقط صدای آب رودخانه ای است. یک ساعت تمام. این آلبوم را، این صدای رودخانه را گوش می کنم تا آرامش پیدا کنم. اینطور که: توی ذهنم را از چیزی و چیزهایی خالی کنم و آن را فقط با تصویر و صدای یکنواخت آبِ جاریِ ناآرام پرکنم. یعنی: آرامش.

 این کاست( یا سی دی) ساخته شده تا بازسازی بخشی از طبیعت باشد برای انسان مدرن و شهری که سیمان و دود او را فرا گرفته است. با خودم فکر می کنم. که ما ادم های شهرنشین، ما که از طبیعت بکر کنده شده ایم، چقدر به همین طبیعت دلبسته ایم. که حالا که به جبر روزگار توی خانه ای در دل شهری پر از دود و صدای بوق نشسته ایم، با صدای دیجیتال شده ی آب رودخانه ای، برای دقایق و ساعتی، آن قسمت از وجود از دست رفته مان را که از طبیعت کنده شده، زنده می کنیم. این، احیای بخش از دست رفتۀ وجود ماست.

و حالا می خواهم سکوت کنم تا صدای آب تکرار شود و تکرار شود و تکرار...